Geen verklaring van vakbekwaamheid

Een verloskundige met een in Iran behaald diploma vroeg in 2024 een Nederlandse verklaring van vakbekwaamheid aan op grond van de Wet BIG. Op verzoek van de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (‘VWS’) heeft de Nederlandse organisatie voor internationalisering in onderwijs (‘Nuffic’) een diplomawaardering verricht. Hoewel Nuffic het diploma globaal waardeerde op hbo-bachelorniveau, adviseerde de Commissie Buitenlands Gediplomeerden Volksgezondheid (‘CBGV’) om de aanvraag af te wijzen. Volgens de commissie sluit de opleiding en recente werkervaring onvoldoende aan bij de Nederlandse, zelfstandig werkende verloskundige, vooral op het gebied van prenatale counseling, risicoselectie, gedeelde besluitvorming, preconceptiezorg en acute verloskundige situaties. Ook konden deze substantiële tekorten volgens de CBGV niet met aanvullende scholing worden opgelost. Na meerdere zienswijzen, bezwaren, aanvullende documenten en herhaalde adviezen van de CBGV handhaafde de minister de afwijzing, omdat de adviezen van de CBGV zorgvuldig, begrijpelijk en overtuigend werden geacht.

De rechtbank oordeelde dat de minister van VWS mocht vertrouwen op de adviezen van de CBGV. De CBGV geldt als onafhankelijke deskundige bij de beoordeling of een buitenlands diploma gelijkwaardig is aan een Nederlandse beroepsopleiding. De minister mag zo’n advies volgen als het zorgvuldig is opgesteld, begrijpelijk is onderbouwd en geen concrete fouten of onvolledigheden bevat.

In de onderhavige kwestie heeft de CBGV het dossier van eiseres meerdere keren beoordeeld. Daarbij zijn haar aanvullende documenten, toelichtingen, cijferlijsten, stages, cursussen en werkervaring telkens meegenomen. Er zijn in totaal vijf adviezen uitgebracht. Deze moeten in samenhang worden gelezen. De CBGV kwam steeds tot dezelfde conclusie: de vakbekwaamheid van eiseres is niet gelijkwaardig aan die van een in Nederland opgeleide verloskundige.

De rechtbank vindt dat de CBGV zorgvuldig heeft uitgelegd welke verschillen er bestaan tussen de opleiding en ervaring van eiseres en de Nederlandse opleiding. Volgens de CBGV ontbreken onder meer voldoende actuele scholing en vaardigheden op gebieden zoals evidence-based medicine, preconceptiezorg, prenatale screening en counseling. Ook zou haar praktijkervaring onvoldoende aansluiten bij het niveau, de inhoudelijke eisen en de supervisie die tijdens de Nederlandse verloskundige opleiding gelden.

De werk- en stage-ervaring van eiseres is wel meegewogen, maar kon de vastgestelde verschillen niet compenseren. Daarbij speelt mee dat zij tussen 2018 en 2025 geen verloskundige zorg heeft verleend. Werkervaring van meer dan vijf jaar geleden telt volgens de toepasselijke regels in beginsel niet mee, tenzij aan bepaalde recente werkervarings- of scholingseisen is voldaan.

De rechtbank wees het beroep op het evenredigheidsbeginsel af. Hoewel eiseres een vierjarige universitaire opleiding en tien jaar relevante ervaring heeft, mogen patiëntveiligheid en de kwaliteit van zorg zwaarder wegen dan haar belang om zonder volledige of substantiële aanvullende opleiding als verloskundige in Nederland te werken.

Een en ander leidde tot de conclusie dat de minister mocht uitgaan van het advies van de CBGV en het verzoek van eiseres tot het verlenen van een verklaring van vakbekwaamheid voor het beroep van verloskundige heeft mogen afwijzen. Het beroep is ongegrond en het bestreden besluit kan in stand blijven.