Zorgvuldige besluitvorming door de zorginstelling bij besluit tot verhuizing

De cliënt ontving Wlz‑zorg van een instelling die uitsluitend intramurale zorg aanbiedt. Na een eerdere opname maakten partijen maatwerkafspraken over deeltijdverblijf: doordeweeks verblijf op een locatie van de instelling en in het weekend thuis met thuiszorg.

Gaandeweg ontstonden spanningen, vooral over de organisatie van passende (thuis)zorg en de communicatie met medewerkers. De zorginstelling beëindigde daarop de zorgovereenkomst. In kort geding oordeelde de voorzieningenrechter dat beëindiging op dat moment niet kon, omdat nog geen andere thuiszorgorganisatie was gevonden. De kortgedingrechter merkte daarbij op dat een (tijdelijk) verblijf buiten de huidige locatie een oplossing kon zijn.

Nadat een nieuwe thuiszorginstelling was gevonden, bleven partijen in gesprek over de toekomst. De zorginstelling gaf aan dat een andere locatie (en zo nodig een andere instelling) beter was toegerust voor de zorg. Na een rondleiding liet de cliënt weten de kamer mooi te vinden, maar zich niet thuis te voelen: te rustig, zij wilde meer drukte. De zorginstelling besloot tot overplaatsing en voerde die na het kort geding in eerste aanleg uit. De cliënt ging in hoger beroep.

Het hof benadrukt dat overplaatsing niet gelijkstaat aan beëindiging van de zorgovereenkomst. Voor beëindiging gelden specifieke contractuele en wettelijke gronden en over interne overplaatsing hadden partijen niets expliciet afgesproken.

Dat betekent echter niet dat een zorginstelling zonder meer tot overplaatsing kan overgaan. Een dergelijk besluit kan voor een cliënt ingrijpend zijn en moet daarom berusten op een zorgvuldig besluitvormingsproces. Volgens het hof dient te worden beoordeeld of de zorginstelling in redelijkheid tot het besluit heeft kunnen komen en of zij daarbij heeft gehandeld in overeenstemming met artikel 2 Wkkgz en artikel 8.1.1 lid 4 Wlz.

Volgens het hof had de zorginstelling haar besluit zorgvuldig voorbereid: er waren meerdere gesprekken, ook met onafhankelijke cliëntondersteuners, en verschillende oplossingen zijn onderzocht. Daarnaast achtte het hof aannemelijk dat de relatie tussen de cliënt en het team (en binnen het team) op de oorspronkelijke locatie ernstig was verstoord. De zorginstelling mocht dit, net als de belangen van medewerkers en andere cliënten, meewegen.

De cliënt vond de nieuwe locatie niet passend omdat zij zich daar niet thuis voelde. Het hof maakt duidelijk dat de beoordeling vooral gaat om de objectieve passendheid van de zorg: het moet gaan om reële cliëntgerichte zorg, waarbij de zorgcomponent vooropstaat.

Van belang was dat de nieuwe locatie beter was toegerust, de cliënt een kamer met eigen sanitair had en de zorg daar naar tevredenheid verliep. Dat de nieuwe omgeving minder aansloot bij de persoonlijke voorkeuren van de cliënt, acht het hof onvoldoende om te concluderen dat de zorginstelling niet in redelijkheid tot overplaatsing kon besluiten. De vorderingen, die kort gezegd strekten tot overplaatsing naar de vorige locatie, worden afgewezen

Deze uitspraak bevestigt dat zorginstellingen cliënten intern kunnen overplaatsen als voortzetting op een locatie niet meer haalbaar is, mits het besluit zorgvuldig is voorbereid en de cliënt daarbij wordt betrokken.

Doorslaggevend is of op de nieuwe locatie objectief passende, reële cliëntgerichte zorg wordt geboden. Persoonlijke voorkeuren van de cliënt kunnen meewegen, maar zijn niet altijd beslissend.